Thoon Essed- Weblogs Brabant
- >Lily Jacobs
- >Over Lily Jacobs
- >Wie is Lily Jacobs
Over Lily Jacobs
Wie is Lily Jacobs
Lily Jacobs
Ik ben geboren op 2 november 1951 in de Mijnstreek. Daar groeide ik op in een multiculturele samenleving. De steenkoolmijnen boden goed betaald, maar zeer zwaar en gevaarlijk werk. Samenwerken (kompels) was er van levensbelang. De sluiting van de mijnen vanaf 1965 kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik was toen 14 jaar en zag om me heen, dat besluiten van de overheid diep kunnen ingrijpen in het dagelijkse leven.
In de jaren 70, de strijd voor meer democratie, studeerde ik in Eindhoven. In 1977 ronde ik mijn opleiding Bouwkunde aan de TUE af, werd (steden)bouwkundig ingenieur en trouwde met een studievriend. Tot 1994 heb ik zonder onderbreking op diverse plaatsen in mijn vakgebied gewerkt. Ik volgde mijn biologische klok en ontdekte, begin jaren 80, dat het niet zo vanzelfsprekend was om kleine kinderen op te voeden en te blijven werken. Ook werd steeds duidelijker, dat de bouw een echte mannenwereld bleef, waarin sociale veiligheid, milieuvriendelijk bouwen en de bouw van praktische woningen bevochten moest worden, terwijl de doorzonwoning tot op grote hoogte favoriet was.
Het opvoedingsmantra ‘de beste stuurlui staan aan wal’ miste zijn uitwerking niet. In 1985 werd ik politiek actief bij de rooie vrouwen in Nijmegen. Door mijn werk als stedenbouwkundige in Noord Holland (1977-1980) en in Brabant(1980-1990), als voorzitter van het Landelijk Contact voor de Vrouwen Advies Commissies voor de Woningbouw in Utrecht (1990-1994), en als bestuurder in de provincie Gelderland (1994-2001), zag ik steeds duidelijker, hoe groot de diversiteit en regionale verscheidenheid in Nederland is. Werkzaamheden voor het Comité van de Regio’s in Brussel en voor het Congres voor Lokale en Regionale Autoriteiten in Straatsburg ontsloten voor mij eenzelfde te koesteren grote diversiteit in Europa.
De overheid, of die nu Nederlands of de Europees is, moet die verscheidenheid respecteren en de besluitvorming bewust inrichten voor de mensen, die in heel verschillende (grens)regio’s wonen, werken en leven. Bijna 8 jaar werkte ik inhoudgericht en vanuit een progressief kritische houding als gedeputeerde in Gelderland. Ik was verantwoordelijk voor verschillende portefeuilles zoals milieu, ICT, financiën, grote stedenbeleid, en buitenlandse contacten. Vanuit die provinciale bestuurslaag en als lid van het PvdA partijbestuur, kreeg ik als een spin in het web toegang tot de bestuurlijke keuken in Nederland. Dit bracht me, gecombineerd met werk in Europa tot de overtuiging dat de Nederlandse Overheid (veel) te centralistisch is ingericht.
Uiteraard ben ik in mijn leven zeer bekend geraakt met emancipatie processen. Daarom denk ik dat het nu de tijd aangebroken is voor de emancipatie van de lagere overheden in Nederland. Toen de functie van gedeputeerde van de provincie Noord-Brabant voorbijkwam, hoefde ik dus niet lang na te denken. Veel uitdagingen van deze tijd kunnen alleen op regionaal niveau opgelost worden. Dit vraagt om regionale samenwerking en een sterk middenbestuur die partijen samenbrengt, coordineert, stimuleert en waar nodig ondersteunt. In Brabant ervaar ik dagelijks hoe effectief dit kan zijn.
In de jaren 70, de strijd voor meer democratie, studeerde ik in Eindhoven. In 1977 ronde ik mijn opleiding Bouwkunde aan de TUE af, werd (steden)bouwkundig ingenieur en trouwde met een studievriend. Tot 1994 heb ik zonder onderbreking op diverse plaatsen in mijn vakgebied gewerkt. Ik volgde mijn biologische klok en ontdekte, begin jaren 80, dat het niet zo vanzelfsprekend was om kleine kinderen op te voeden en te blijven werken. Ook werd steeds duidelijker, dat de bouw een echte mannenwereld bleef, waarin sociale veiligheid, milieuvriendelijk bouwen en de bouw van praktische woningen bevochten moest worden, terwijl de doorzonwoning tot op grote hoogte favoriet was.
Het opvoedingsmantra ‘de beste stuurlui staan aan wal’ miste zijn uitwerking niet. In 1985 werd ik politiek actief bij de rooie vrouwen in Nijmegen. Door mijn werk als stedenbouwkundige in Noord Holland (1977-1980) en in Brabant(1980-1990), als voorzitter van het Landelijk Contact voor de Vrouwen Advies Commissies voor de Woningbouw in Utrecht (1990-1994), en als bestuurder in de provincie Gelderland (1994-2001), zag ik steeds duidelijker, hoe groot de diversiteit en regionale verscheidenheid in Nederland is. Werkzaamheden voor het Comité van de Regio’s in Brussel en voor het Congres voor Lokale en Regionale Autoriteiten in Straatsburg ontsloten voor mij eenzelfde te koesteren grote diversiteit in Europa.
De overheid, of die nu Nederlands of de Europees is, moet die verscheidenheid respecteren en de besluitvorming bewust inrichten voor de mensen, die in heel verschillende (grens)regio’s wonen, werken en leven. Bijna 8 jaar werkte ik inhoudgericht en vanuit een progressief kritische houding als gedeputeerde in Gelderland. Ik was verantwoordelijk voor verschillende portefeuilles zoals milieu, ICT, financiën, grote stedenbeleid, en buitenlandse contacten. Vanuit die provinciale bestuurslaag en als lid van het PvdA partijbestuur, kreeg ik als een spin in het web toegang tot de bestuurlijke keuken in Nederland. Dit bracht me, gecombineerd met werk in Europa tot de overtuiging dat de Nederlandse Overheid (veel) te centralistisch is ingericht.
Uiteraard ben ik in mijn leven zeer bekend geraakt met emancipatie processen. Daarom denk ik dat het nu de tijd aangebroken is voor de emancipatie van de lagere overheden in Nederland. Toen de functie van gedeputeerde van de provincie Noord-Brabant voorbijkwam, hoefde ik dus niet lang na te denken. Veel uitdagingen van deze tijd kunnen alleen op regionaal niveau opgelost worden. Dit vraagt om regionale samenwerking en een sterk middenbestuur die partijen samenbrengt, coordineert, stimuleert en waar nodig ondersteunt. In Brabant ervaar ik dagelijks hoe effectief dit kan zijn.